تبليغاتX
راهنمای پرواز





















راهنمای پرواز

امیرحسین رجب زاده عصارها

افسانه نيست!

تمام شعرهايم را مي سوزم،

حالا كه اميدي به نجاتشان نيست،

نه از چاه، نه از رود...

وسربلندم!

به سربلندي و آماده به مرگي ِ پزشكي كه

تمام بيماران خود را كشته است،

قبل از رسيدن سربازها!


+نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت17:9توسط امیر عصارها | |

به دانش آموزم، يوسف ب.

كه وقت زيادي ندارد...

فرشته اي را

كه برايت چنگ مي زند، باور كن!

رودها و ميوه ها را باور كن!

و حالا برايم

انشايي از بهار بنويس!



زندگي آنقدر هم چيز جالبي نيست، يوسف!

جاي همه چيز اشتباه مي شود؛

قلب بايد جاي عشق باشد،

يك بار مي بيني

پناهگاه بيماريست!

شانه ي پدر،

بايد پناه باشد،

گاهي مي لرزد!

زندگي،

         مدرسه،

              دانشگاه،

                  ريش پرفسوري

                  مهندسي كامپيوتر،

آنقدر ها هم چيز جالبي نيست!



پنجره اي را

كه رو به نور باز مي شود، باور كن!

و انشايت را براي فرشته ها بخوان...

+نوشته شده در سه شنبه دوازدهم خرداد 1388ساعت20:36توسط امیر عصارها | |

 

فصل یکی مانده به آخر:

برگ های نارنجی،

آرام آرام

از چشمانم می افتند!

صدای خش خش از من فاصله می گیرد...

 

فلاش بک:

                         "فصل اول:

                           به شکوفه های سیب خیره ام،

                           غافلگیر می شوم:

                           دو دست بر چشمانم می آید،

                           لمس می کنم...

 

                           فصل دوم:

                           قهوه ای ِ چشمانم

                           از سرخی سیب ها برق می زند.

                           دو دست بر قامتم حلقه می شود،

                           پیشانی ات بر گرده ی من است."

 

رو به برگ های نارنجی

- از چشمان می افتند-

لبخندم محو می شود،

صدایی نمی آید؛

غافلگیر می شوم:

                        تا به رد پا برسم،

                        دیر می شود

                        دور می شوی...

+نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1388ساعت21:5توسط امیر عصارها | |


تمام شعرهایم را نقد می کنند و

باز،

برای با تو بودن چیزی کم است!

دست می کشم و

شانه هایم را به تو وعده می دهم،

اگر نه،

روسری های کهنه ات مال من باشد؟ 


وارد اتاق میشوی و دمپایی هایت را کنار چوب رختی درمی آروی. کش ِ موهایت را باز می کنی، دستی به موهایت می کشی و با خستگی دو سه بار با شانه که مدام گیر می کند، موهایت را روی شانه ات می ریزی. دندان هایت را نشان آینه می دهی و به من نگاه می کنی. بالای سرم می آیی و دستم را از روی سینه ام بلند می کنی و سرت را به جای دستم روی سینه ام می گذاری، نیم خیز می شوی و صورتم را که نگاه می کنی خس خس ِ خسته ی نفس هایت را حس می کنم. بوسه ی کوچکی به شانه ام می زنی و پشت انگشت اشاره ات را به ریش های سه روزه ی گونه ام می کشی. دوباره سرت را روی سینه ام می گذاری و چند نفس عمیق می کشی و خوابت می برد و من هیچ نمی فهمم!


+نوشته شده در سه شنبه هشتم اردیبهشت 1388ساعت10:19توسط امیر عصارها | |

به بهار:دختر پاییز

ماشین پدر را می گویم:

                               "پیاده که شدی،

                                                    تا دوردست ها

                                                    می دوید و اشک هایش را پاک می کرد..."

+نوشته شده در شنبه بیست و نهم فروردین 1388ساعت10:57توسط امیر عصارها | |

 

بازی ات بود، نه نازت!

پنجره ی نیمه باز و اجازه می کردیم،

وقتی باد، حواس پرده را پرت می کرد

خواب­،بودنت را ببینیم

لطافت تنت را،

و خیره ماندنت را به آینه.

خیال پرواز داشتیم

در بن بست حنّانه!

6/5/87


حضور شما، انگاری که دارند ماشینی را بالانس درجا می کنند، ردیفمان می کند. بالانس درجا که شدیم دیگر چیزی نیست که بنویسیم. می گویند نوشتن(بیشتر شعر را می گویند، شاید هم عرفان و تصوف و غیره را می گویند ولی مهم نیست!) زاده ی درد است؛ اما این آدم ِ بالانس درجاشده(خودم را می گویم)برای یک توده ی خوبی و یک بغل گل(پررو نشوید شما را می گویم) چه بنویسد که آبکی درنیاید؟ حالا شما مدام با اینکه "دارم موهام رو شسوار می کشم" و "پولک به پلکم می ریزم" و "به صورتم فوتوشاپ کار میکنم"، زیباییهایت را برای که تکرار می کنی؟
که دلسوخته برویم سرِ دفتر و از پولکِ پلک شما و از موی تابیده ی دوست­داشتنی بنویسیم؟
که یادمان باشد نهایت آرزویمان نفس کشیدن در موهای شماست؟
که یادمان نرود قرار است به آرزوهامان برسیم؟

 نه! حرف های روزمره ی ما با شما خود شاعرانگی ست؛ آخرین باری که صندوق پیام گوشی شما را -که همه اش از پیام های ما پر بود- چک کردیم، به شما گفتیم:
"تو یه دفتر شعر داری تو اینباکسِت!"
شما خندیدی!

+نوشته شده در شنبه پانزدهم فروردین 1388ساعت19:29توسط امیر عصارها | |

مریمی سپید

به حسرت

               رویا می دید:

                                       "قاصدک است!

                                         پر از مژدگانی و شادباش..."

■■■

رها شده، روی دفتری

هدیه ای شد،

ناغافل...

■■■

در نیمه شبی، نیمه ابری:

                                     "عاشقانه

                                       به آغوش کشیده شد!"

+نوشته شده در جمعه بیست و سوم اسفند 1387ساعت19:51توسط امیر عصارها | |

چندی پیش، به ما دستخط فرستادند که
درباره مسائل اجتماعی شعر بگو!
پیش خودمون فکر کردیم ما که شاعر نیستیم،
بعد به ما خبر دادند که
مقاله بنویس.
فکر کردیم اگه چیزی بفرستیم
به کل دچار ممیزی می شود:

 

 

تا کدام سواره -همه مَحرَم اند-

بزخری ات کند،

پشت چشمت و لبها

همرنگ اند.

بکارت

به کارَت نمی آید،

رویای بهشت نمی بینی؟



when i'm tired, since five year ago

avril lavigne
i'm with you


+نوشته شده در پنجشنبه هشتم اسفند 1387ساعت17:48توسط امیر عصارها | |

کوری چشم تمام زشتی های دنیا،
                                               تو زیبایی!

2/87


با گونه های صورتی ای که داری،
کاش نام تو مریم باشد!

9/87


قرار است

مادر،

زیباترین دختر شهر را برایم نشان کند؛

یعنی تو را می شناسد؟

10/87

 

+نوشته شده در جمعه بیست و پنجم بهمن 1387ساعت22:15توسط امیر عصارها | |

 

همه چیز تمام شد!

سایه ات را

که به آغوش می کشیدی،

فریادت

نیمه تمام ماند.

همه چیز تمام شد؟

+نوشته شده در پنجشنبه دهم بهمن 1387ساعت19:40توسط امیر عصارها | |