راهنمای پرواز

ابدیت

amirassarha — Tue, 27 Oct 2009 08:42:18 GMT

بین ما سکوتی ست

که هرگز پرواز نخواهد کرد!

و پیرمرد کندی ست، زمان

-آخرین مشتری این کافه ی کوچک-

که ساعت جیبی اش را نگاه می کند،

آخرین جرعه اش را می نوشد

و پا می کشد به سمت در،

با شاه کلیدی که فقط می بندد!

اثری از النی کارا این دروا - آهنگساز فیلمهای تئو انجلوپولوس

همان شعر هميشگي...

amirassarha — Thu, 01 Oct 2009 11:06:34 GMT

هر صبح بيدار مي شود وُ

سراسيمه

همان شعر هميشگي را مي سرايد

بدنش را مي كشد

اول صبحانه اش را مي خورد

و بعد با ليواني آب

قرص سفيد فراموشي اش را!

پيوست:

ناگاه شب مي شود و نسيم مي وزد.

■

چشم بسته اي وُ نفس عميق مي كشي!

نشاني ها!

amirassarha — Thu, 10 Sep 2009 09:48:18 GMT

احساس خطر نمي كنم از علامت تعجب؛

راننده ي خوبي نمي شوم!

كارگران مشغول كار بودند

و پيچي را كه تو از آن مي آيي

اضافه آوردند!

amirassarha — Thu, 30 Jul 2009 07:02:18 GMT

به مهدي

تمام پسرهاي شهر

در آغوشت مرد مي شوند،

روسپي بزرگ،

سربازي!

شب طولاني تر از آرزوي ما بود

و هرچه ماه خم شد

نيمه ي روشن زمين را نديد!

چشم بسته

amirassarha — Sat, 11 Jul 2009 07:47:18 GMT

1
راستش،
پر از پاشنه ي آشيل ايم،
پر از چشم اسفنديار!

قاصدكي بي پيام،
بي مقصد.

راستش،
گاه چشم بسته،
اعدام مي شويم وُ گاه،
يك چشم را مي بنديم، نشانه مي رويم...

راستش،
پر از فرياد ِ داد ايم وُ
تاب ِ‌ داد اما...

2
هميشه وقتي از شهربازي برمي گردم، گلويم درد مي كند. دستي به گلويم مي كشم و صدايم را امتحان مي كنم و از پله هاي پل عابر بالا مي روم. در راهروي باريك پل، خانمي را مي بينم، كمي لنگ لنگان مي رود و به يك گداي كور كمك مي كند و ميگذرد. گداي كور از بالاي عينك نگاه مي كند به كاسه اش. و من مي بينم يك صد توماني ست. به انتهاي راهرو مي رسيم و من سرعت بيشتري دارم. از پله هاي روبرو يك زن و شوهر مي آيند و مي روند. زن در پله ي دوم مي ايستد و دستش را به سمت من دراز مي كند. نگاهي به زن و شوهري كه رد شدند مي اندازم. زن مي گويد كمكش كنم. و من دستم به جيبم مي رود و يك صد توماني... زن مي گويد براي پايين رفتن از پله ها كمكش كنم. زن جواني ست، 30 نهايتاً! حتي سالخوردگي هاي صورتش نمي تواند جواني واقعي او را پنهان كند. دستش را داخل چادرش گذاشته و به سمت من مي آورد. مي گويد كمكش كنم كه تا پايين پله ها زمين نخورد. دستش را مي گيرم. حتي از چادر عبور مي كند گرماي بيش از اندازه ي دستش. دستش سست دستم را چسبيده است. به همان سستي كه از پله ها پايين مي رود. به اين فكر مي كنم كه آيا دستش آن قدر جان دارد كه وقتي از پله ها پايين رفتيم دستم را رها نكند و هنجره اش آن قدر نا دارد كه فرياد بزند: "كمك، كمك! نمي ذارم بري پسره ي بي ناموس!" به اين فكر مي كنم نصفه شبي دردسر نشود اين قامت لنگ و سست براي ام. به اين فكر مي كنم كه... به پايين پله ها مي رسيم. دستم را رها مي كند و مي گويد: "خدا دست مرد ِ بد را بشكند!" و شروع مي كند به دعا كردن در حق من. مي گويم مرسي و راه خودم را پيش مي گيرم و صداي زن كه همچنان دارد مرا دعا مي كند محو مي شود، كم كم.

بخش 1 و 2 از يك كوه سرچشمه نمي گيرند.

افسانه نيست!

amirassarha — Mon, 29 Jun 2009 13:38:18 GMT

افسانه نيست!

تمام شعرهايم را مي سوزم،

حالا كه اميدي به نجاتشان نيست،

نه از چاه، نه از رود...

وسربلندم!

به سربلندي و آماده به مرگي ِ پزشكي كه

تمام بيماران خود را كشته است،

قبل از رسيدن سربازها!

يوسف!

amirassarha — Tue, 02 Jun 2009 17:05:18 GMT

به دانش آموزم، يوسف ب.

كه وقت زيادي ندارد...

فرشته اي را

كه برايت چنگ مي زند، باور كن!

رودها و ميوه ها را باور كن!

و حالا برايم

انشايي از بهار بنويس!

زندگي آنقدر هم چيز جالبي نيست، يوسف!

جاي همه چيز اشتباه مي شود؛

قلب بايد جاي عشق باشد،

يك بار مي بيني

پناهگاه بيماريست!

شانه ي پدر،

بايد پناه باشد،

گاهي مي لرزد!

زندگي،

مدرسه،

دانشگاه،

ريش پرفسوري

مهندسي كامپيوتر،

آنقدر ها هم چيز جالبي نيست!

پنجره اي را

كه رو به نور باز مي شود، باور كن!

و انشايت را براي فرشته ها بخوان...

فصل یکی مانده به آخر

amirassarha — Mon, 11 May 2009 17:34:18 GMT

فصل یکی مانده به آخر:

برگ های نارنجی،

آرام آرام

از چشمانم می افتند!

صدای خش خش از من فاصله می گیرد...

فلاش بک:

"فصل اول:

به شکوفه های سیب خیره ام،

غافلگیر می شوم:

دو دست بر چشمانم می آید،

لمس می کنم...

فصل دوم:

قهوه ای ِ چشمانم

از سرخی سیب ها برق می زند.

دو دست بر قامتم حلقه می شود،

پیشانی ات بر گرده ی من است."

رو به برگ های نارنجی

- از چشمان می افتند-

لبخندم محو می شود،

صدایی نمی آید؛

غافلگیر می شوم:

تا به رد پا برسم،

دیر می شود

دور می شوی...

چیزی کم است!

amirassarha — Tue, 28 Apr 2009 06:48:18 GMT

تمام شعرهایم را نقد می کنند و

باز،

برای با تو بودن چیزی کم است!

دست می کشم و

شانه هایم را به تو وعده می دهم،

اگر نه،

روسری های کهنه ات مال من باشد؟

وارد اتاق میشوی و دمپایی هایت را کنار چوب رختی درمی آروی. کش ِ موهایت را باز می کنی، دستی به موهایت می کشی و با خستگی دو سه بار با شانه که مدام گیر می کند، موهایت را روی شانه ات می ریزی. دندان هایت را نشان آینه می دهی و به من نگاه می کنی. بالای سرم می آیی و دستم را از روی سینه ام بلند می کنی و سرت را به جای دستم روی سینه ام می گذاری، نیم خیز می شوی و صورتم را که نگاه می کنی خس خس ِ خسته ی نفس هایت را حس می کنم. بوسه ی کوچکی به شانه ام می زنی و پشت انگشت اشاره ات را به ریش های سه روزه ی گونه ام می کشی. دوباره سرت را روی سینه ام می گذاری و چند نفس عمیق می کشی و خوابت می برد و من هیچ نمی فهمم!

خاطره ی یک روز بارانی(یک)

amirassarha — Sat, 18 Apr 2009 07:26:18 GMT

به بهار:دختر پاییز

ماشین پدر را می گویم:

"پیاده که شدی،

تا دوردست ها

می دوید و اشک هایش را پاک می کرد..."